Oom Julius in de kist is bij wijze van spreken nog niet eens stijf, als de eerste van mijn neven en nichten in nota bene een gehuurd bestelbusje voorrijdt. De andere vier volgen kort daarop. Op het moment dat Arthur als laatste de woning betreedt, zoals altijd riekend naar drank en pepermuntjes, heeft Julia-uit-het-tweede-huwelijk al een dressoir naar buiten weten te slepen. Kennelijk heeft ze niet nagedacht over hoe ze haar buit het bestelbusje in moet krijgen, want ze blijft er besluiteloos bij dralen. Julia-uit-het-eerste-huwelijk staat ondertussen in een slaapkamer luid te bekvechten met haar halfbroer Thomas. Ze maken elkaar in verschillende bewoordingen uit voor aasgier. Ik kan het met geen van beiden oneens zijn, maar Julia is duidelijk eloquenter.

En dan is er nog Robbert, ook uit het tweede huwelijk van Julius, van wie we allemaal vermoeden hij een heel andere vader heeft. Robbert doorzoekt systematisch de laden van de apothekerskast in de hal. Hij weet duidelijk dat er hier meer te halen valt dan antiek meubilair. Toch is het Julia-een, die op de spoelbak van het toilet boven het sleuteltje vindt, waarvoor ik naar de woning ben teruggekeerd. "Weet iemand waarvoor deze is," galmt ze, terwijl ze er de statige trap mee afdaalt. Ik weet het, maar zeg niks. Robbert kijkt verschrikt.

Het was puur toeval dat ik bij die ouwe vrek op de koffie was toen hij zijn hartaanval kreeg. Natuurlijk heb ik onmiddellijk de hulpdiensten gebeld. Tussen dat telefoontje en hun aankomst had ik voldoende tijd om zijn kopje af te wassen en opnieuw in te schenken, voordat ik het kistje ging halen, waarvan ik al jaren wist dat het onder de houten vloer in de bijkeuken lag. Ik zette het in mijn kofferbak en ging terug naar Julius, om zijn hand vast te kunnen houden terwijl hij stierf. Dat is nog geen 16 uur geleden.

En nu al is zijn kroost gretig op zoek naar een slotje, waarachter zich de schat moet bevinden waarvan alleen Robbert tot dan toe het bestaan vermoedde. Veel mogelijkheden zijn er niet. De klep van de piano is gewoon open, net als de laden van het bureau in de werkkamer. Ik kijk toe hoe Julia-een en Thomas elkaar weer in de haren vliegen, omdat Thomas het sleuteltje wil proberen op een muziekdoosje dat hij zich heeft toegeëigend en Julia het niet af wil geven. Julia-twee is verstandiger; zij vertrekt, mèt haar dressoir. Ook Robbert vertrekt, verslagen. Arthur heeft de Macallan van Julius heeft gevonden. En ik wacht tot niemand meer belangstelling heeft voor het sleuteltje.

Veel later, in mijn eigen appartement, haal ik het tevoorschijn. Het geldkistje staat op mijn aanrechtblad. Ik breng het sleuteltje naar het slot en duw. Ik duw weer, krachtiger, tegen beter weten in. Niks. Het past niet! Gefrustreerd smijt ik het kistje tegen de muur. Het valt geopend op de vloer. Leeg. Godverdomme.

En dan denk ik aan Julia, vroege, verstandige Julia-uit-het-tweede-huwelijk en haar dressoir. Ik moet binnenkort maar eens bij haar op de koffie.

De erfenis van oom Julius