Vier muren draaien rond. Koud plastic koelt de hitte van mijn billen. De naar zweet kwalijk riekende, veel te warme cabine tolt om mij. Na enkele seconden slaag ik mijn aandacht vast te pinnen op één zinnetje aangebracht tussen de veelkleurige warrige letters op de ooit spierwitte, nu smerige deur voor mij. “Your butt looks great today!” De echo van mijn ongecontroleerde lach mengt zich met de restanten van diep dreunende bassen. Ik voel beide golven langs mijn bonzende hoofd door mijn buik tot in mijn tenen.
“Your butt looks great today!” Tony had me hetzelfde toegeroepen na het vijfde drankje. Twee vrije plaatsjes in de erg duur ogende zetel in de hoek trachtten me te verleiden. Ik wist dat die bekleed was in exclusief rood geverfd paardenleder uit Italië. We hadden daar zachtjes samen kunnen neervleien, maar Tony voerde me onverzettelijk aan mijn arm mee richting dansvloer. Honderden prachtige lichamen, minutieus geselecteerd door de exclusieve guest list, kronkelden ritmisch door elkaar. Flitsen van warm groen licht, afgewisseld met diep rode strepen en gele sterren flaneerden over ruggen, langs welgevormde benen, wegvluchtend van de donkerte die komen zal. Hij had gelijk gehad. De deejay, origineel afkomstig uit Detroit en nu al een jaartje resident in ons Berlijn, beheerste perfect hoe beats los gelaten moeten worden op hongerige, uitgelaten connaisseurs. Wij mengden ons begerig, draaiend en zwalpend. Gezwind naar het middelpunt van de dancing. Stroboscopen stuurden wilde armen en voeten. Hij nam me vast en streelde dansend mijn arm. Zijn aanraking bundelde alle energie, mij met puur geluk injecterend. De opzwepende muziek deed iedereen vergeten dat uitbundig zweten hun beste outfits zal vergallen. En toch stonk het niet. Ondanks de condensatie druppels op de wanden van de ondergrondse hangar, geurde het naar paradijselijke witte stranden. Ondanks de schelle hi-hats en zware, monotone dreunen in de erg lage frequenties, hoorde ik enkel vogeltjes zingen en bijtjes zoemen. Hij beweerde dat het wereldbefaamde, audiofiele geluidssysteem meer dan een miljoen euro had gekost. Ik genoot als de eregast in Tony’s paradijs. De vlinders in mijn buik leken eeuwig te zullen vliegen.
“Anke, ben jij daar?” Hij bonst hard op de toiletdeur. Hij heeft me gevonden en zal me redden. Nu wil ik weg. Morgen wil ik terugkomen.