Er zijn momenten waarop ik mezelf aankijk in de spiegel, niet als een lul met een goddelijk lichaam, eerder als een verzameling keuzes. Elke rimpel, elke schaduw is een stilzwijgende herinnering aan iets wat ik wel of niet deed. Ik vraag me af of dit werkelijk mijn leven is, of slechts de afdruk van de persoon die ik ooit had kunnen zijn. Ik probeer de verhalen die ik mezelf vertel te ontwarren: de leugens, de verzachtingen, de heldhaftigheden.
Soms wil ik denken dat ik een hoofdrolspeler ben.
Ik sta stil bij mijn momenten van lafheid, gemaskeerd als bedachtzaamheid. Vriendschappen die wegsijpelden omdat ik niet de moed had om eerlijk te zijn. Wat resteert er, na alle pogingen tot zelfverbetering, behalve de voortdurende ontdekking dat ik mezelf nooit helemaal zal kennen?
De spiegel is geen vriend, ook geen vijand.
Het kijkt zonder oordeel, maar weigert te liegen.
Wat een lul.